Czuwanie -  3. Niedziela Adwentu

Czuwajcie więc, bo nie wiecie, którego dnia Pan wasz przyjdzie. Mt 24,42

Budzenie się do życia należy do adwentu. Można prawdziwie przeżyć Boże Narodzenie tylko wtedy, gdy wstanie się ze snu; gdy człowiek pożegna się ze złudzeniami na temat życia i samego siebie. Adwent nie jest ucieczką w piękne fantazje, lecz budzeniem się do rzeczywistości. Kto czuwa, każdą chwilę przeżywa świadomie. Staje się żywym i autentycznym. Dzięki czujnemu życiu, człowiek napełnia każdą chwilę, każdą relację i spotkanie, swoją obecnością. Czuwanie jest zasadniczą postawą nie tylko adwentu. Także w bożonarodzeniowych historiach słyszymy o pasterzach, którzy trzymali nocną straż i dlatego została im ogłoszona Radosna Nowina. Nawet nieprzewidziane czuwanie jest dobre. Warto wsłuchać się w ciszę nocy, w bijące serce, w śpiewające ptaki, w słowa o miłości, wypowiadane przez małżonka albo dzieci.

 

Panie! Dziękujemy, że budzisz nasze sumienia przez swoje Słowo. Pomóż nam czuwać, byśmy nie przespali Dobrej Nowiny, myśląc tylko o prezentach i świątecznej atmosferze naszych domów. Amen.